حسین باغی
1395/12/18
جشنواره شعردفاع مقدس فیض ناب هنوز هم شهادت  انتخاب    می کنیم به بیکرانه سرخ قطره ها شتاب می کنیم برای   حفظ  آیه  های    انقلاب مان                                       همیشه مثل  قلب انقلاب   می کنیم و دل به پهنه گاه  موج سرخ می دهیم     ونقشه ی چراغ سبز  رابرآب می کنیم بزیررایت بلند آفتاب درد      چه ریشخند سایبان  خواب می کنیم به جرعه ای عطش به فیض ناب می رسیم   به کاخ خوک دفع شر آب  می کنیم وسایه وار در پی امام عشق  می رویم و ماه گونه اقتداء به آفتاب می کنیم لهجه ی زخم ما شاخه زباغ  لاله ها ییم   با لهجه ی زخم  آشناییم ما سرو شکسته شاخه ی باغ  از  یورش لشکرجفاییم ما هدیه بدوست داده از جسم   پیغام   شنیده  از  خداییم دستان   بریده  از  تن    ما     بالی ست که  راهی خداییم در راه وصال یاردیرین    افتاده ی غرقه ی بلاییم در گلشن لاله پرورعشق      ما شاخه ی خوشه ی وفاییم روزقدس فریادودادخواهی مظلوم تحت ظلم آوای درگلوشکسته ی مهجورازوطن فریادبی کسی وغریبی مردمان درزیرتازیانه ی آن قوم بی وطن یاناله یتیم ضعیفی که اوپدر داده زدست درره آزادی وطن روزگرفتن حق است وداداو روزشعاردرددل صاحب محن آنجاکه خاک آن شده ازخون بسی عزیز آن خاک پربهاوگرامی وباثمن آنجاکه بودموطن قوم پیامبران اکنون شررترین مردمان راست وطن بانام دین وملت وانسان وحق شناس بی دین دین زدای وفسونکار واهرمن حلبچه زخاوران صدای ناله می رسد کبوتری سوخته پردرون شعله می رسد فتاده کودکی زگاهواره برزمین پیرزنی گریه کنان کنارکلبه می رسد کردزنی سوخته گرفته طفل دربغل مردسوراخسته وغمین دل فسرده می رسد دراین زمان کنون مگرقیامت آمده که آتشی زخاوران سیاه شعله  می رسد بلوغ باغ اینک  بلوغ باغ باور های  سبزم  سیراب از  خون تناور های  سبزم ای در نگاه خشکسال خاک جاری   ای در فصول سبز بستان ها بهاری  ای گلبن فصل تبر  پر بار  مانی   از شور سرخ شاهدان سرشار مانی  ای باغ باروز همیشه سبز مانی  ای روح سبز باغ   رؤیای   جهانی  دست دعای باغبان پر میوه ترباد تیغ  بکاء   شامگاهش   کارگر   باد  شاهباز محرم یار بامن بگو ای  شاهباز   محرم  یار  با من بمان یک دم تو بودی هم دم یار    من بال خونین تورامی بوسم اینک  من جرعه ای از دردتومی نوشم  اینک  من واژه های زخمی ات رادوست دارم من درد های بی شمارت می شمارم  ای در حرم محرم شده پرواز کرده  چشمی به خورشید حقیقت    باز  کرده   چشمی پر از درد حضور نورداری پایی زخار کوی  ا و   رنجور   داری  درخشک سال گوش ماندی راز در دل  ای دل به کوی دوست اما پای  د رگل                                                         آزادی بر سر دست هایی لاله های سرخ بین   فارغ از خاک فنا  آلاله های سرخ  بین از دل بشکسته ی  این مادران  داغدار   قطع امیدعزیزان ژاله های  سرخ  بین ازجدایی ها نمی نالد دگرنی گوش کن از لب نی دیده بگشاناله های سرخ بین رزمندگان آنکه تاپای خطریکسره تنهامی رفت محرم رازشهیدان شدوبالامی رفت اوکه باخنده ی خون شوق شفق می انگیخت درشب حادثه سرمست تولامی رفت اودل زنده ی شب بودوشب دشمن روز روزباوربه نبردشب یلدامی رفت جانبازان فصل تبرگذشت وباغ ماند سربلند     دیوارباغ وزخم تبرپاسبان کجاست چه مردان پاکی به اوج شهادت رسیدند زباران کثرت به دریای وحدت رسیدند چشم بصیرت گرچه ازروزنه ی چشم جهان تارنماست دلم ازنورحق آیینه ی اسرارنماست چشم دل تانکنی باز به گلهای چمن دررنظرلطف خداداد گل خوارنماست اشک حسرت نفرستم زپی هجرت گل اثرگل به سرشاخه ی مانارنماست شاخه ی سروجداشدزپی زیبایی سرکارخداالفت آزارنماست نبرندازسریهوده گی ازپای شجر برش پایه ی برازبپندارنماست چشم نامحرم ازآن رقص وطرب نایناست یازلبخندشقایق که زاسرارنماست
حسین باغی
1395/12/18
جشنواره شعردفاع مقدس فیض ناب هنوز هم شهادت  انتخاب    می کنیم به بیکرانه سرخ قطره ها شتاب می کنیم برای   حفظ  آیه  های    انقلاب مان                                       همیشه مثل  قلب انقلاب   می کنیم و دل به پهنه گاه  موج سرخ می دهیم     ونقشه ی چراغ سبز  رابرآب می کنیم بزیررایت بلند آفتاب درد      چه ریشخند سایبان  خواب می کنیم به جرعه ای عطش به فیض ناب می رسیم   به کاخ خوک دفع شر آب  می کنیم وسایه وار در پی امام عشق  می رویم و ماه گونه اقتداء به آفتاب می کنیم لهجه ی زخم ما شاخه زباغ  لاله ها ییم   با لهجه ی زخم  آشناییم ما سرو شکسته شاخه ی باغ  از  یورش لشکرجفاییم ما هدیه بدوست داده از جسم   پیغام   شنیده  از  خداییم دستان   بریده  از  تن    ما     بالی ست که  راهی خداییم در راه وصال یاردیرین    افتاده ی غرقه ی بلاییم در گلشن لاله پرورعشق      ما شاخه ی خوشه ی وفاییم روزقدس فریادودادخواهی مظلوم تحت ظلم آوای درگلوشکسته ی مهجورازوطن فریادبی کسی وغریبی مردمان درزیرتازیانه ی آن قوم بی وطن یاناله یتیم ضعیفی که اوپدر داده زدست درره آزادی وطن روزگرفتن حق است وداداو روزشعاردرددل صاحب محن آنجاکه خاک آن شده ازخون بسی عزیز آن خاک پربهاوگرامی وباثمن آنجاکه بودموطن قوم پیامبران اکنون شررترین مردمان راست وطن بانام دین وملت وانسان وحق شناس بی دین دین زدای وفسونکار واهرمن حلبچه زخاوران صدای ناله می رسد کبوتری سوخته پردرون شعله می رسد فتاده کودکی زگاهواره برزمین پیرزنی گریه کنان کنارکلبه می رسد کردزنی سوخته گرفته طفل دربغل مردسوراخسته وغمین دل فسرده می رسد دراین زمان کنون مگرقیامت آمده که آتشی زخاوران سیاه شعله  می رسد بلوغ باغ اینک  بلوغ باغ باور های  سبزم  سیراب از  خون تناور های  سبزم ای در نگاه خشکسال خاک جاری   ای در فصول سبز بستان ها بهاری  ای گلبن فصل تبر  پر بار  مانی   از شور سرخ شاهدان سرشار مانی  ای باغ باروز همیشه سبز مانی  ای روح سبز باغ   رؤیای   جهانی  دست دعای باغبان پر میوه ترباد تیغ  بکاء   شامگاهش   کارگر   باد  شاهباز محرم یار بامن بگو ای  شاهباز   محرم  یار  با من بمان یک دم تو بودی هم دم یار    من بال خونین تورامی بوسم اینک  من جرعه ای از دردتومی نوشم  اینک  من واژه های زخمی ات رادوست دارم من درد های بی شمارت می شمارم  ای در حرم محرم شده پرواز کرده  چشمی به خورشید حقیقت    باز  کرده   چشمی پر از درد حضور نورداری پایی زخار کوی  ا و   رنجور   داری  درخشک سال گوش ماندی راز در دل  ای دل به کوی دوست اما پای  د رگل                                                         آزادی بر سر دست هایی لاله های سرخ بین   فارغ از خاک فنا  آلاله های سرخ  بین از دل بشکسته ی  این مادران  داغدار   قطع امیدعزیزان ژاله های  سرخ  بین ازجدایی ها نمی نالد دگرنی گوش کن از لب نی دیده بگشاناله های سرخ بین رزمندگان آنکه تاپای خطریکسره تنهامی رفت محرم رازشهیدان شدوبالامی رفت اوکه باخنده ی خون شوق شفق می انگیخت درشب حادثه سرمست تولامی رفت اودل زنده ی شب بودوشب دشمن روز روزباوربه نبردشب یلدامی رفت جانبازان فصل تبرگذشت وباغ ماند سربلند     دیوارباغ وزخم تبرپاسبان کجاست چه مردان پاکی به اوج شهادت رسیدند زباران کثرت به دریای وحدت رسیدند چشم بصیرت گرچه ازروزنه ی چشم جهان تارنماست دلم ازنورحق آیینه ی اسرارنماست چشم دل تانکنی باز به گلهای چمن دررنظرلطف خداداد گل خوارنماست اشک حسرت نفرستم زپی هجرت گل اثرگل به سرشاخه ی مانارنماست شاخه ی سروجداشدزپی زیبایی سرکارخداالفت آزارنماست نبرندازسریهوده گی ازپای شجر برش پایه ی برازبپندارنماست چشم نامحرم ازآن رقص وطرب نایناست یازلبخندشقایق که زاسرارنماست
حسین باغی
1395/12/18
جشنواره شعردفاع مقدس فیض ناب هنوز هم شهادت  انتخاب    می کنیم به بیکرانه سرخ قطره ها شتاب می کنیم برای   حفظ  آیه  های    انقلاب مان                                       همیشه مثل  قلب انقلاب   می کنیم و دل به پهنه گاه  موج سرخ می دهیم     ونقشه ی چراغ سبز  رابرآب می کنیم بزیررایت بلند آفتاب درد      چه ریشخند سایبان  خواب می کنیم به جرعه ای عطش به فیض ناب می رسیم   به کاخ خوک دفع شر آب  می کنیم وسایه وار در پی امام عشق  می رویم و ماه گونه اقتداء به آفتاب می کنیم لهجه ی زخم ما شاخه زباغ  لاله ها ییم   با لهجه ی زخم  آشناییم ما سرو شکسته شاخه ی باغ  از  یورش لشکرجفاییم ما هدیه بدوست داده از جسم   پیغام   شنیده  از  خداییم دستان   بریده  از  تن    ما     بالی ست که  راهی خداییم در راه وصال یاردیرین    افتاده ی غرقه ی بلاییم در گلشن لاله پرورعشق      ما شاخه ی خوشه ی وفاییم روزقدس فریادودادخواهی مظلوم تحت ظلم آوای درگلوشکسته ی مهجورازوطن فریادبی کسی وغریبی مردمان درزیرتازیانه ی آن قوم بی وطن یاناله یتیم ضعیفی که اوپدر داده زدست درره آزادی وطن روزگرفتن حق است وداداو روزشعاردرددل صاحب محن آنجاکه خاک آن شده ازخون بسی عزیز آن خاک پربهاوگرامی وباثمن آنجاکه بودموطن قوم پیامبران اکنون شررترین مردمان راست وطن بانام دین وملت وانسان وحق شناس بی دین دین زدای وفسونکار واهرمن حلبچه زخاوران صدای ناله می رسد کبوتری سوخته پردرون شعله می رسد فتاده کودکی زگاهواره برزمین پیرزنی گریه کنان کنارکلبه می رسد کردزنی سوخته گرفته طفل دربغل مردسوراخسته وغمین دل فسرده می رسد دراین زمان کنون مگرقیامت آمده که آتشی زخاوران سیاه شعله  می رسد بلوغ باغ اینک  بلوغ باغ باور های  سبزم  سیراب از  خون تناور های  سبزم ای در نگاه خشکسال خاک جاری   ای در فصول سبز بستان ها بهاری  ای گلبن فصل تبر  پر بار  مانی   از شور سرخ شاهدان سرشار مانی  ای باغ باروز همیشه سبز مانی  ای روح سبز باغ   رؤیای   جهانی  دست دعای باغبان پر میوه ترباد تیغ  بکاء   شامگاهش   کارگر   باد  شاهباز محرم یار بامن بگو ای  شاهباز   محرم  یار  با من بمان یک دم تو بودی هم دم یار    من بال خونین تورامی بوسم اینک  من جرعه ای از دردتومی نوشم  اینک  من واژه های زخمی ات رادوست دارم من درد های بی شمارت می شمارم  ای در حرم محرم شده پرواز کرده  چشمی به خورشید حقیقت    باز  کرده   چشمی پر از درد حضور نورداری پایی زخار کوی  ا و   رنجور   داری  درخشک سال گوش ماندی راز در دل  ای دل به کوی دوست اما پای  د رگل                                                         آزادی بر سر دست هایی لاله های سرخ بین   فارغ از خاک فنا  آلاله های سرخ  بین از دل بشکسته ی  این مادران  داغدار   قطع امیدعزیزان ژاله های  سرخ  بین ازجدایی ها نمی نالد دگرنی گوش کن از لب نی دیده بگشاناله های سرخ بین رزمندگان آنکه تاپای خطریکسره تنهامی رفت محرم رازشهیدان شدوبالامی رفت اوکه باخنده ی خون شوق شفق می انگیخت درشب حادثه سرمست تولامی رفت اودل زنده ی شب بودوشب دشمن روز روزباوربه نبردشب یلدامی رفت جانبازان فصل تبرگذشت وباغ ماند سربلند     دیوارباغ وزخم تبرپاسبان کجاست چه مردان پاکی به اوج شهادت رسیدند زباران کثرت به دریای وحدت رسیدند چشم بصیرت گرچه ازروزنه ی چشم جهان تارنماست دلم ازنورحق آیینه ی اسرارنماست چشم دل تانکنی باز به گلهای چمن دررنظرلطف خداداد گل خوارنماست اشک حسرت نفرستم زپی هجرت گل اثرگل به سرشاخه ی مانارنماست شاخه ی سروجداشدزپی زیبایی سرکارخداالفت آزارنماست نبرندازسریهوده گی ازپای شجر برش پایه ی برازبپندارنماست چشم نامحرم ازآن رقص وطرب نایناست یازلبخندشقایق که زاسرارنماست
حسین باغی
1395/12/18
جشنواره شعردفاع مقدس فیض ناب هنوز هم شهادت  انتخاب    می کنیم به بیکرانه سرخ قطره ها شتاب می کنیم برای   حفظ  آیه  های    انقلاب مان                                       همیشه مثل  قلب انقلاب   می کنیم و دل به پهنه گاه  موج سرخ می دهیم     ونقشه ی چراغ سبز  رابرآب می کنیم بزیررایت بلند آفتاب درد      چه ریشخند سایبان  خواب می کنیم به جرعه ای عطش به فیض ناب می رسیم   به کاخ خوک دفع شر آب  می کنیم وسایه وار در پی امام عشق  می رویم و ماه گونه اقتداء به آفتاب می کنیم لهجه ی زخم ما شاخه زباغ  لاله ها ییم   با لهجه ی زخم  آشناییم ما سرو شکسته شاخه ی باغ  از  یورش لشکرجفاییم ما هدیه بدوست داده از جسم   پیغام   شنیده  از  خداییم دستان   بریده  از  تن    ما     بالی ست که  راهی خداییم در راه وصال یاردیرین    افتاده ی غرقه ی بلاییم در گلشن لاله پرورعشق      ما شاخه ی خوشه ی وفاییم روزقدس فریادودادخواهی مظلوم تحت ظلم آوای درگلوشکسته ی مهجورازوطن فریادبی کسی وغریبی مردمان درزیرتازیانه ی آن قوم بی وطن یاناله یتیم ضعیفی که اوپدر داده زدست درره آزادی وطن روزگرفتن حق است وداداو روزشعاردرددل صاحب محن آنجاکه خاک آن شده ازخون بسی عزیز آن خاک پربهاوگرامی وباثمن آنجاکه بودموطن قوم پیامبران اکنون شررترین مردمان راست وطن بانام دین وملت وانسان وحق شناس بی دین دین زدای وفسونکار واهرمن حلبچه زخاوران صدای ناله می رسد کبوتری سوخته پردرون شعله می رسد فتاده کودکی زگاهواره برزمین پیرزنی گریه کنان کنارکلبه می رسد کردزنی سوخته گرفته طفل دربغل مردسوراخسته وغمین دل فسرده می رسد دراین زمان کنون مگرقیامت آمده که آتشی زخاوران سیاه شعله  می رسد بلوغ باغ اینک  بلوغ باغ باور های  سبزم  سیراب از  خون تناور های  سبزم ای در نگاه خشکسال خاک جاری   ای در فصول سبز بستان ها بهاری  ای گلبن فصل تبر  پر بار  مانی   از شور سرخ شاهدان سرشار مانی  ای باغ باروز همیشه سبز مانی  ای روح سبز باغ   رؤیای   جهانی  دست دعای باغبان پر میوه ترباد تیغ  بکاء   شامگاهش   کارگر   باد  شاهباز محرم یار بامن بگو ای  شاهباز   محرم  یار  با من بمان یک دم تو بودی هم دم یار    من بال خونین تورامی بوسم اینک  من جرعه ای از دردتومی نوشم  اینک  من واژه های زخمی ات رادوست دارم من درد های بی شمارت می شمارم  ای در حرم محرم شده پرواز کرده  چشمی به خورشید حقیقت    باز  کرده   چشمی پر از درد حضور نورداری پایی زخار کوی  ا و   رنجور   داری  درخشک سال گوش ماندی راز در دل  ای دل به کوی دوست اما پای  د رگل                                                         آزادی بر سر دست هایی لاله های سرخ بین   فارغ از خاک فنا  آلاله های سرخ  بین از دل بشکسته ی  این مادران  داغدار   قطع امیدعزیزان ژاله های  سرخ  بین ازجدایی ها نمی نالد دگرنی گوش کن از لب نی دیده بگشاناله های سرخ بین رزمندگان آنکه تاپای خطریکسره تنهامی رفت محرم رازشهیدان شدوبالامی رفت اوکه باخنده ی خون شوق شفق می انگیخت درشب حادثه سرمست تولامی رفت اودل زنده ی شب بودوشب دشمن روز روزباوربه نبردشب یلدامی رفت جانبازان فصل تبرگذشت وباغ ماند سربلند     دیوارباغ وزخم تبرپاسبان کجاست چه مردان پاکی به اوج شهادت رسیدند زباران کثرت به دریای وحدت رسیدند چشم بصیرت گرچه ازروزنه ی چشم جهان تارنماست دلم ازنورحق آیینه ی اسرارنماست چشم دل تانکنی باز به گلهای چمن دررنظرلطف خداداد گل خوارنماست اشک حسرت نفرستم زپی هجرت گل اثرگل به سرشاخه ی مانارنماست شاخه ی سروجداشدزپی زیبایی سرکارخداالفت آزارنماست نبرندازسریهوده گی ازپای شجر برش پایه ی برازبپندارنماست چشم نامحرم ازآن رقص وطرب نایناست یازلبخندشقایق که زاسرارنماست
حسین باغی
1395/12/18
جشنواره شعردفاع مقدس فیض ناب هنوز هم شهادت  انتخاب    می کنیم به بیکرانه سرخ قطره ها شتاب می کنیم برای   حفظ  آیه  های    انقلاب مان                                       همیشه مثل  قلب انقلاب   می کنیم و دل به پهنه گاه  موج سرخ می دهیم     ونقشه ی چراغ سبز  رابرآب می کنیم بزیررایت بلند آفتاب درد      چه ریشخند سایبان  خواب می کنیم به جرعه ای عطش به فیض ناب می رسیم   به کاخ خوک دفع شر آب  می کنیم وسایه وار در پی امام عشق  می رویم و ماه گونه اقتداء به آفتاب می کنیم لهجه ی زخم ما شاخه زباغ  لاله ها ییم   با لهجه ی زخم  آشناییم ما سرو شکسته شاخه ی باغ  از  یورش لشکرجفاییم ما هدیه بدوست داده از جسم   پیغام   شنیده  از  خداییم دستان   بریده  از  تن    ما     بالی ست که  راهی خداییم در راه وصال یاردیرین    افتاده ی غرقه ی بلاییم در گلشن لاله پرورعشق      ما شاخه ی خوشه ی وفاییم روزقدس فریادودادخواهی مظلوم تحت ظلم آوای درگلوشکسته ی مهجورازوطن فریادبی کسی وغریبی مردمان درزیرتازیانه ی آن قوم بی وطن یاناله یتیم ضعیفی که اوپدر داده زدست درره آزادی وطن روزگرفتن حق است وداداو روزشعاردرددل صاحب محن آنجاکه خاک آن شده ازخون بسی عزیز آن خاک پربهاوگرامی وباثمن آنجاکه بودموطن قوم پیامبران اکنون شررترین مردمان راست وطن بانام دین وملت وانسان وحق شناس بی دین دین زدای وفسونکار واهرمن حلبچه زخاوران صدای ناله می رسد کبوتری سوخته پردرون شعله می رسد فتاده کودکی زگاهواره برزمین پیرزنی گریه کنان کنارکلبه می رسد کردزنی سوخته گرفته طفل دربغل مردسوراخسته وغمین دل فسرده می رسد دراین زمان کنون مگرقیامت آمده که آتشی زخاوران سیاه شعله  می رسد بلوغ باغ اینک  بلوغ باغ باور های  سبزم  سیراب از  خون تناور های  سبزم ای در نگاه خشکسال خاک جاری   ای در فصول سبز بستان ها بهاری  ای گلبن فصل تبر  پر بار  مانی   از شور سرخ شاهدان سرشار مانی  ای باغ باروز همیشه سبز مانی  ای روح سبز باغ   رؤیای   جهانی  دست دعای باغبان پر میوه ترباد تیغ  بکاء   شامگاهش   کارگر   باد  شاهباز محرم یار بامن بگو ای  شاهباز   محرم  یار  با من بمان یک دم تو بودی هم دم یار    من بال خونین تورامی بوسم اینک  من جرعه ای از دردتومی نوشم  اینک  من واژه های زخمی ات رادوست دارم من درد های بی شمارت می شمارم  ای در حرم محرم شده پرواز کرده  چشمی به خورشید حقیقت    باز  کرده   چشمی پر از درد حضور نورداری پایی زخار کوی  ا و   رنجور   داری  درخشک سال گوش ماندی راز در دل  ای دل به کوی دوست اما پای  د رگل                                                         آزادی بر سر دست هایی لاله های سرخ بین   فارغ از خاک فنا  آلاله های سرخ  بین از دل بشکسته ی  این مادران  داغدار   قطع امیدعزیزان ژاله های  سرخ  بین ازجدایی ها نمی نالد دگرنی گوش کن از لب نی دیده بگشاناله های سرخ بین رزمندگان آنکه تاپای خطریکسره تنهامی رفت محرم رازشهیدان شدوبالامی رفت اوکه باخنده ی خون شوق شفق می انگیخت درشب حادثه سرمست تولامی رفت اودل زنده ی شب بودوشب دشمن روز روزباوربه نبردشب یلدامی رفت جانبازان فصل تبرگذشت وباغ ماند سربلند     دیوارباغ وزخم تبرپاسبان کجاست چه مردان پاکی به اوج شهادت رسیدند زباران کثرت به دریای وحدت رسیدند چشم بصیرت گرچه ازروزنه ی چشم جهان تارنماست دلم ازنورحق آیینه ی اسرارنماست چشم دل تانکنی باز به گلهای چمن دررنظرلطف خداداد گل خوارنماست اشک حسرت نفرستم زپی هجرت گل اثرگل به سرشاخه ی مانارنماست شاخه ی سروجداشدزپی زیبایی سرکارخداالفت آزارنماست نبرندازسریهوده گی ازپای شجر برش پایه ی برازبپندارنماست چشم نامحرم ازآن رقص وطرب نایناست یازلبخندشقایق که زاسرارنماست
حسین باغی
1395/12/17
جشنواره شعردفاع مقدس فیض ناب هنوز هم شهادت  انتخاب    می کنیم به بیکرانه سرخ قطره ها شتاب می کنیم برای   حفظ  آیه  های    انقلاب مان                                       همیشه مثل  قلب انقلاب   می کنیم و دل به پهنه گاه  موج سرخ می دهیم     ونقشه ی چراغ سبز  رابرآب می کنیم بزیررایت بلند آفتاب درد      چه ریشخند سایبان  خواب می کنیم به جرعه ای عطش به فیض ناب می رسیم   به کاخ خوک دفع شر آب  می کنیم وسایه وار در پی امام عشق  می رویم و ماه گونه اقتداء به آفتاب می کنیم لهجه ی زخم ما شاخه زباغ  لاله ها ییم   با لهجه ی زخم  آشناییم ما سرو شکسته شاخه ی باغ  از  یورش لشکرجفاییم ما هدیه بدوست داده از جسم   پیغام   شنیده  از  خداییم دستان   بریده  از  تن    ما     بالی ست که  راهی خداییم در راه وصال یاردیرین    افتاده ی غرقه ی بلاییم در گلشن لاله پرورعشق      ما شاخه ی خوشه ی وفاییم روزقدس فریادودادخواهی مظلوم تحت ظلم آوای درگلوشکسته ی مهجورازوطن فریادبی کسی وغریبی مردمان درزیرتازیانه ی آن قوم بی وطن یاناله یتیم ضعیفی که اوپدر داده زدست درره آزادی وطن روزگرفتن حق است وداداو روزشعاردرددل صاحب محن آنجاکه خاک آن شده ازخون بسی عزیز آن خاک پربهاوگرامی وباثمن آنجاکه بودموطن قوم پیامبران اکنون شررترین مردمان راست وطن بانام دین وملت وانسان وحق شناس بی دین دین زدای وفسونکار واهرمن حلبچه زخاوران صدای ناله می رسد کبوتری سوخته پردرون شعله می رسد فتاده کودکی زگاهواره برزمین پیرزنی گریه کنان کنارکلبه می رسد کردزنی سوخته گرفته طفل دربغل مردسوراخسته وغمین دل فسرده می رسد دراین زمان کنون مگرقیامت آمده که آتشی زخاوران سیاه شعله  می رسد بلوغ باغ اینک  بلوغ باغ باور های  سبزم  سیراب از  خون تناور های  سبزم ای در نگاه خشکسال خاک جاری   ای در فصول سبز بستان ها بهاری  ای گلبن فصل تبر  پر بار  مانی   از شور سرخ شاهدان سرشار مانی  ای باغ باروز همیشه سبز مانی  ای روح سبز باغ   رؤیای   جهانی  دست دعای باغبان پر میوه ترباد تیغ  بکاء   شامگاهش   کارگر   باد  شاهباز محرم یار بامن بگو ای  شاهباز   محرم  یار  با من بمان یک دم تو بودی هم دم یار    من بال خونین تورامی بوسم اینک  من جرعه ای از دردتومی نوشم  اینک  من واژه های زخمی ات رادوست دارم من درد های بی شمارت می شمارم  ای در حرم محرم شده پرواز کرده  چشمی به خورشید حقیقت    باز  کرده   چشمی پر از درد حضور نورداری پایی زخار کوی  ا و   رنجور   داری  درخشک سال گوش ماندی راز در دل  ای دل به کوی دوست اما پای  د رگل                                                         آزادی بر سر دست هایی لاله های سرخ بین   فارغ از خاک فنا  آلاله های سرخ  بین از دل بشکسته ی  این مادران  داغدار   قطع امیدعزیزان ژاله های  سرخ  بین ازجدایی ها نمی نالد دگرنی گوش کن از لب نی دیده بگشاناله های سرخ بین رزمندگان آنکه تاپای خطریکسره تنهامی رفت محرم رازشهیدان شدوبالامی رفت اوکه باخنده ی خون شوق شفق می انگیخت درشب حادثه سرمست تولامی رفت اودل زنده ی شب بودوشب دشمن روز روزباوربه نبردشب یلدامی رفت جانبازان فصل تبرگذشت وباغ ماند سربلند     دیوارباغ وزخم تبرپاسبان کجاست چه مردان پاکی به اوج شهادت رسیدند زباران کثرت به دریای وحدت رسیدند چشم بصیرت گرچه ازروزنه ی چشم جهان تارنماست دلم ازنورحق آیینه ی اسرارنماست چشم دل تانکنی باز به گلهای چمن دررنظرلطف خداداد گل خوارنماست اشک حسرت نفرستم زپی هجرت گل اثرگل به سرشاخه ی مانارنماست شاخه ی سروجداشدزپی زیبایی سرکارخداالفت آزارنماست نبرندازسریهوده گی ازپای شجر برش پایه ی برازبپندارنماست چشم نامحرم ازآن رقص وطرب نایناست یازلبخندشقایق که زاسرارنماست
حسین باغی
1395/12/17
جشنواره شعردفاع مقدس فیض ناب هنوز هم شهادت  انتخاب    می کنیم به بیکرانه سرخ قطره ها شتاب می کنیم برای   حفظ  آیه  های    انقلاب مان                                       همیشه مثل  قلب انقلاب   می کنیم و دل به پهنه گاه  موج سرخ می دهیم     ونقشه ی چراغ سبز  رابرآب می کنیم بزیررایت بلند آفتاب درد      چه ریشخند سایبان  خواب می کنیم به جرعه ای عطش به فیض ناب می رسیم   به کاخ خوک دفع شر آب  می کنیم وسایه وار در پی امام عشق  می رویم و ماه گونه اقتداء به آفتاب می کنیم لهجه ی زخم ما شاخه زباغ  لاله ها ییم   با لهجه ی زخم  آشناییم ما سرو شکسته شاخه ی باغ  از  یورش لشکرجفاییم ما هدیه بدوست داده از جسم   پیغام   شنیده  از  خداییم دستان   بریده  از  تن    ما     بالی ست که  راهی خداییم در راه وصال یاردیرین    افتاده ی غرقه ی بلاییم در گلشن لاله پرورعشق      ما شاخه ی خوشه ی وفاییم روزقدس فریادودادخواهی مظلوم تحت ظلم آوای درگلوشکسته ی مهجورازوطن فریادبی کسی وغریبی مردمان درزیرتازیانه ی آن قوم بی وطن یاناله یتیم ضعیفی که اوپدر داده زدست درره آزادی وطن روزگرفتن حق است وداداو روزشعاردرددل صاحب محن آنجاکه خاک آن شده ازخون بسی عزیز آن خاک پربهاوگرامی وباثمن آنجاکه بودموطن قوم پیامبران اکنون شررترین مردمان راست وطن بانام دین وملت وانسان وحق شناس بی دین دین زدای وفسونکار واهرمن حلبچه زخاوران صدای ناله می رسد کبوتری سوخته پردرون شعله می رسد فتاده کودکی زگاهواره برزمین پیرزنی گریه کنان کنارکلبه می رسد کردزنی سوخته گرفته طفل دربغل مردسوراخسته وغمین دل فسرده می رسد دراین زمان کنون مگرقیامت آمده که آتشی زخاوران سیاه شعله  می رسد بلوغ باغ اینک  بلوغ باغ باور های  سبزم  سیراب از  خون تناور های  سبزم ای در نگاه خشکسال خاک جاری   ای در فصول سبز بستان ها بهاری  ای گلبن فصل تبر  پر بار  مانی   از شور سرخ شاهدان سرشار مانی  ای باغ باروز همیشه سبز مانی  ای روح سبز باغ   رؤیای   جهانی  دست دعای باغبان پر میوه ترباد تیغ  بکاء   شامگاهش   کارگر   باد  شاهباز محرم یار بامن بگو ای  شاهباز   محرم  یار  با من بمان یک دم تو بودی هم دم یار    من بال خونین تورامی بوسم اینک  من جرعه ای از دردتومی نوشم  اینک  من واژه های زخمی ات رادوست دارم من درد های بی شمارت می شمارم  ای در حرم محرم شده پرواز کرده  چشمی به خورشید حقیقت    باز  کرده   چشمی پر از درد حضور نورداری پایی زخار کوی  ا و   رنجور   داری  درخشک سال گوش ماندی راز در دل  ای دل به کوی دوست اما پای  د رگل                                                         آزادی بر سر دست هایی لاله های سرخ بین   فارغ از خاک فنا  آلاله های سرخ  بین از دل بشکسته ی  این مادران  داغدار   قطع امیدعزیزان ژاله های  سرخ  بین ازجدایی ها نمی نالد دگرنی گوش کن از لب نی دیده بگشاناله های سرخ بین رزمندگان آنکه تاپای خطریکسره تنهامی رفت محرم رازشهیدان شدوبالامی رفت اوکه باخنده ی خون شوق شفق می انگیخت درشب حادثه سرمست تولامی رفت اودل زنده ی شب بودوشب دشمن روز روزباوربه نبردشب یلدامی رفت جانبازان فصل تبرگذشت وباغ ماند سربلند     دیوارباغ وزخم تبرپاسبان کجاست چه مردان پاکی به اوج شهادت رسیدند زباران کثرت به دریای وحدت رسیدند چشم بصیرت گرچه ازروزنه ی چشم جهان تارنماست دلم ازنورحق آیینه ی اسرارنماست چشم دل تانکنی باز به گلهای چمن دررنظرلطف خداداد گل خوارنماست اشک حسرت نفرستم زپی هجرت گل اثرگل به سرشاخه ی مانارنماست شاخه ی سروجداشدزپی زیبایی سرکارخداالفت آزارنماست نبرندازسریهوده گی ازپای شجر برش پایه ی برازبپندارنماست چشم نامحرم ازآن رقص وطرب نایناست یازلبخندشقایق که زاسرارنماست